28.01.26 Morning Odia Murli Om Shanti BapDada Madhuban
“ମିଠେ ବଚ୍ଚେ:-
ପରମପ୍ରିୟ ଶିବବାବା ତୁମମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମେମାନେ
ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀମତରେ ଚାଲ’’ ।
ପ୍ରଶ୍ନ:-
ମନୁଷ୍ୟମାନେ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେଉଁ ଦୁଇଟି କଥା ପରସ୍ପରଠାରୁ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ କହିଥା’ନ୍ତି?
ଉତ୍ତର:-
ଗୋଟିଏ ପଟେ କହୁଛନ୍ତି - ପରମାତ୍ମା ଅଖଣ୍ଡ ଜ୍ୟୋତି ସ୍ୱରୂପ ଅଟନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପଟେ କହୁଛନ୍ତି
ସେ ତ ନାମ-ରୂପରୁ ଅଲଗା । ଏହି ଦୁଇଟି କଥା ପରସ୍ପର ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଯାଉଛି । ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ
ଯଥାର୍ଥ ରୂପରେ ନ ଜାଣିବା କାରଣରୁ ହିଁ ପତିତ ହୋଇ ଚାଲିଛନ୍ତି । ବାବା ଯେତେବେଳେ ଏଠାକୁ
ଆସିଥାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ହିଁ ନିଜର ସଠିକ ପରିଚୟ ଦେଇଥାଆନ୍ତି ।
ଗୀତ:-
ମରନା ତେରୀ ଗଲୀ
ମେଁ...
ଓମ୍ ଶାନ୍ତି ।
ପିଲାମାନେ ଗୀତ
ଶୁଣିଲେ । ଯଦି କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ସିଏ ଯାଇ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ଜନ୍ମ
ନିଅନ୍ତି । କଥାରେ କୁହନ୍ତି ଅମୁକ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେଲା । ସାଧାରଣତଃ କେହି ମା’ର ନାମ କହି
ନଥା’ନ୍ତି ବାପାଙ୍କର ନାମ ହିଁ କହିଥା’ନ୍ତି । ବାପାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଇଥା’ନ୍ତି । ଏବେ
ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଆମେ ଆତ୍ମା, ତାହା ତ ଶରୀରର କଥା । ଆତ୍ମା ଗୋଟିଏ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ପୁଣି
ଅନ୍ୟ ଏକ ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥାଏ । ତୁମେମାନେ ୮୪ ଜନ୍ମରେ ୮୪ ଜଣ ଶାରିରୀକ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ
ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛ । କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ତୁମେମାନେ ନିରାକାର ପିତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ । ତୁମେମାନେ
ପରମପିତା ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଏବଂ ସେଠାକାର ନିବାସୀ ମଧ୍ୟ ଅଟ ଯାହାକୁ ନିର୍ବାଣଧାମ ଅଥବା
ଶାନ୍ତିଧାମ କୁହାଯାଏ । ତୁମେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ସେଠିକାର ନିବାସୀ ଅଟ । ବାବା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ
ରୁହନ୍ତି । ଏଠାକୁ ଆସି ତୁମେମାନେ ଲୌକିକ ପିତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେଉଛ ଏବଂ ସେହି ପିତାଙ୍କୁ
ଭୁଲିଯାଉଛ । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ତୁମେମାନେ ସୁଖୀ ହୋଇଯାଉଛ, ତେଣୁ ସେହି ପାରଲୌକିକ ପିତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଉଛ
। ସୁଖରେ କେହି ହେଲେ ସେହି ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଦୁଃଖରେ ସମସ୍ତେ ମନେ ପକାନ୍ତି
ଏବଂ ଆତ୍ମା ହିଁ ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ଲୌକିକ ପିତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଥା’ନ୍ତି
ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ଶରୀର ଆଡକୁ ରହିଥାଏ । ଏହି ବାବା ଅର୍ଥାତ୍ ବ୍ରହ୍ମାବାବା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମନେ
ପକାଇଲେ କହିବେ ଓ ବାବା । ଉଭୟ ବାବା ଅଟନ୍ତି । ସଠିକ୍ ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ବାବା । ଇଏ ମଧ୍ୟ ବାବା,
ସେ ମଧ୍ୟ ବାବା । କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଯେତେବେଳେ ସେହି ପିତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଏ ତେବେ ବୁଦ୍ଧି ସେଠାକୁ
ଚାଲିଯାଏ । ଏକଥା ବାବା ବସି ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଛନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ଏବେ ଜାଣୁଛ ଯେ, ବାବା
ଆସି, ଆମମାନଙ୍କୁ ନିଜର କରିଛନ୍ତି । ବାବା କହୁଛନ୍ତି ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ
ପଠାଇଥିଲି । ସେଠାରେ ତୁମେମାନେ ବହୁତ ସାହୁକାର ଥିଲ, ପୁଣି ୮୪ ଜନ୍ମ ନେଇ ଡ୍ରାମା ପ୍ଲାନ
ଅନୁସାରେ ଏବେ ତୁମେମାନେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଯାଇଛ । ଏବେ ପୁଣି ଡ୍ରାମା ଅନୁସାରେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ ସମାପ୍ତ
ହୋଇଯିବ । ସେଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଶରୀର ରୂପୀ ବସ୍ତ୍ର ଉଭୟ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ ଥିଲା, ପୁଣି
ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମଯୁଗରୁ ରୌପ୍ୟ ଯୁଗକୁ ଆସିଲ, ସେତେବେଳେ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ରୌପ୍ୟ ଯୁଗକୁ ଆସିଲା,
ପୁଣି ତାମ୍ର ଯୁଗକୁ ଆସିଲା । ଏବେ ତ ତୁମର ଆତ୍ମା ବିଲ୍କୁଲ୍ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ଶରୀର
ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛି । ଯେପରି ୧୪ କ୍ୟାରେଟ୍ ସୁନାକୁ କେହି ବି ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ତାହା
କଳା ପଡିଯାଏ । ସେହିପରି ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏବେ କଳା ଆଇରନ୍ ଏଜଡ୍ ହୋଇଯାଇଛ । ଏବେ ଆତ୍ମା ଏବଂ
ଶରୀର ଉଭୟ କଳା ହୋଇଯାଇଛି, ତାହା ପୁଣି ପବିତ୍ର କିପରି ହେବ? ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ
ସେତେବେଳେ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ମିଳିବ । ତେବେ ତାହା କିପରି ହେବ? କ’ଣ ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନ କରିବା
ଦ୍ୱାରା? ନା । ଡାକୁଛନ୍ତି - ହେ ପତିତ-ପାବନ... ଏ କଥା ଆତ୍ମା କହୁଛି ଏବଂ ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି
ପାରଲୌକିକ ବାବାଙ୍କ ଆଡକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ - ହେ ବାବା । ଦେଖ, ଏହି ବାବା ଶବ୍ଦ କେତେ ମିଠା ।
ଭାରତରେ ହିଁ ବାବା-ବାବା କହିଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଆତ୍ମ-ଅଭିମାନୀ ହୋଇ ବାବାଙ୍କର ହୋଇଛ ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇଥିଲି । ସେଠାରେ ତୁମେମାନେ ନୂଆ ଶରୀର ଧାରଣ
କରିଥିଲ । ଏବେ ତୁମେମାନେ କ’ଣ ହୋଇଯାଇଛ । ଏ କଥା ସର୍ବଦା ମନ ଭିତରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ । ସବୁବେଳେ
ବାବାଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ସମସ୍ତେ ସ୍ମରଣ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ନା - ହେ ବାବା ଏବେ ଆମେ
ପତିତ ହୋଇଯାଇଛୁ । ଆପଣ ଆସି ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ । ଡ୍ରାମାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାର୍ଟ ଅଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ
ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି । ଡ୍ରାମା ପ୍ଲାନ ଅନୁସାରେ ଆସିବେ ମଧ୍ୟ ସେତେବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆ
ନୂଆ ହେବାକୁ ଥିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ସଂଗମ ଯୁଗରେ ହିଁ ଆସିବେ ।
ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ରହିଛି ଯେ ବାବା ହେଉଛନ୍ତି ମୋଷ୍ଟ ବିଲବେଡ୍ ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରିୟତମ । ଏଭଳି ମଧ୍ୟ
କହିଥା’ନ୍ତି ସୁଇଟ୍, ସୁଇଟର୍, ସୁଇଟେଷ୍ଟ । ତେବେ ସବୁଠାରୁ ମିଠା କିଏ? ଲୌକିକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ
ପ୍ରଥମେ ହେଉଛନ୍ତି ପିତା, ଯିଏକି ଜନ୍ମ ଦେଇଥା’ନ୍ତି । ତା’ପରେ ଶିକ୍ଷକ, ସିଏ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଭଲ ।
ତାଙ୍କଠାରୁ ପାଠପଢି ପଦ ଉଚ୍ଚ ପାଉଛ । ଜ୍ଞାନକୁ ରୋଜଗାରର ବାଟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ । ଜ୍ଞାନ
ଅର୍ଥାତ୍ ନଲେଜ । ଯୋଗ ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ମୃତି । ବେହଦର ବାବା ଯିଏକି ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ
କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏବେ ତୁମେମାନେ ଭୁଲିଯାଇଛ । ଶିବବାବା କିପରି ଆସନ୍ତି, କେହି ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି
। ଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଇଛି । ଶିବବାବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କିପରି ରାଜଯୋଗ ଶିଖାଇବେ? ରାଜଯୋଗ ତ ସତ୍ୟଯୁଗ ପାଇଁ ଶିଖାଇଥା’ନ୍ତି । ତେବେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଂଗମ ଯୁଗରେ ବାବା ହିଁ ଶିଖାଇଥିବେ । ସତ୍ୟଯୁଗର ସ୍ଥାପନକର୍ତ୍ତା ହେଉଛନ୍ତି
ବାବା । ଶିବବାବା ଏହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । କରନକରାବନହାର ଅଟନ୍ତି ନା ।
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି କହିଦେଉଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ଉଚ୍ଚରୁ ଉଚ୍ଚ ହେଉଛନ୍ତି
ଶିବ । ଇଏ ହେଲେ ସାକାର, ସେ ନିରାକାର । ସୃଷ୍ଟି ଏହିଠାରେ ହିଁ ରହିଛି । ଏହି ସୃଷ୍ଟିରୂପି ଚକ୍ର
ଯାହାକି ଘୂରି ଚାଲିଛି ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବାରେ ଲାଗିଛି । ସୂକ୍ଷ୍ମଲୋକର
ସୃଷ୍ଟିଚକ୍ରର ଗାୟନ କରାଯାଏ ନାହିଁ । ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିରୂପି ବିଶ୍ୱରେ ଇତିହାସ-ଭୂଗୋଳର
ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ । ସୂକ୍ଷ୍ମଲୋକରେ କୌଣସି ଚକ୍ର ଆଦି ନ ଥାଏ । ଗାୟନ ମଧ୍ୟ କରିଥା’ନ୍ତି,
ବିଶ୍ୱର ଇତିହାସ-ଭୂଗୋଳର ପୁନରାବୃତ୍ତି । ତାହା ହେଉଛି ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର କଥା । ସତ୍ୟଯୁଗ,
ତ୍ରେତା ଯୁଗ.... ମଝିରେ ନିଶ୍ଚିତ ସଂଗମଯୁଗ ହେବା ଦରକାର । ନଚେତ୍ କଳିଯୁଗକୁ ସତ୍ୟଯୁଗ କିଏ
କରାଇବ । ନର୍କବାସୀମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ କରିବା ପାଇଁ ବାବା ଏହି ସଂଗମଯୁଗରେ ଆସନ୍ତି । ଇଏ ତ
ହାଇଏଷ୍ଟ ଅଥରିଟୀ ଗଡ୍ ଫାଦରଲୀ ଗଭର୍ଣ୍ଣମେଣ୍ଟ ( ସର୍ବଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଈଶ୍ୱର ପିତାଙ୍କର ସରକାର)
ଅଟେ । ତା’ ସହିତ ଧର୍ମରାଜ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି । ଆତ୍ମା କହୁଛି ମୁଁ ନିର୍ଗୁଣ ମୋ ଠାରେ କୌଣସି ଗୁଣ
ନାହିଁ । କୌଣସି ବି ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ଏହି କଥା କହିଥା’ନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ଏକଥା
ବାବାଙ୍କୁ କହିବା ଦରକାର । ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି ।
ଦେବତାମାନେ ହେଲେ ଭାଇ । ଭାଇଠାରୁ ତ କିଛି ହେଲେ ମିଳିବାର ନାହିଁ । ଭାଇମାନଙ୍କର ପୂଜା କରି-କରି
ତଳକୁ ଖସି ଆସିଛନ୍ତି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ବାବା ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କଠାରୁ ଆମମାନଙ୍କୁ
ବର୍ସା ମିଳୁଛି । ବାବାଙ୍କୁ ହିଁ ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି, ତେଣୁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ କହି ଦେଉଛନ୍ତି । କେହି
ପୁଣି କହୁଛନ୍ତି ଭଗବାନ ଅଖଣ୍ଡ ଜ୍ୟୋତି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଟନ୍ତି । କେହି ପୁଣି କହୁଛନ୍ତି ସେ ନାମ-ରୂପରୁ
ଅଲଗା । ଯଦି ସିଏ ଅଖଣ୍ଡ ଜ୍ୟୋତି ସ୍ୱରୂପ ତେବେ ପୁଣି ନାମ-ରୂପରୁ ଅଲଗା କିପରି କହୁଛ । ବାବାଙ୍କୁ
ନ ଜାଣିବା କାରଣରୁ ସମସ୍ତେ ପତିତ ହୋଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତମୋପ୍ରଧାନ ମଧ୍ୟ
ହେବାକୁ ପଡିବ । ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ବାବା ଆସୁଛନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସତ୍ତ୍ୱପ୍ରଧାନ କରୁଛନ୍ତି । ସବୁ
ଆତ୍ମା ନିରାକାରୀ ଦୁନିଆରେ ବାବାଙ୍କ ସାଥିରେ ରହିଥା’ନ୍ତି ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସି ସତ୍ତ୍ୱ-ରଜୋ-ତମୋର
ପାର୍ଟ କରିଥା’ନ୍ତି । ତେବେ ଆତ୍ମା ହିଁ ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି । ବାବା ଏଠାକୁ ଆସି କହୁଛନ୍ତି
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରୀରର ଆଧାର ନେଉଛି । ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରଥ । ବିନା ଆତ୍ମାରେ କ’ଣ ରଥ
ଥାଏ କି! ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ ଦିଆଯାଉଛି ଯେ, ଏହା ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ବର୍ସା । ଏହା ହେଲା
ଜ୍ଞାନ, ଏହା ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ହେଉଛି? ଦୁନିଆ ପତିତରୁ ପାବନ ହେଉଛି । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ
ଏବଂ ଯମୁନା ନଦୀ ରହିବ । କହନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯମୁନା କୂଳରେ ଖେଳା ଖେଳି କରୁଥିଲେ । ବାସ୍ତବରେ
ଏପରି କୌଣସି କଥା ନାହିଁ । ସିଏ ତ ସତ୍ୟଯୁଗର ରାଜକୁମାର ଅଟନ୍ତି । ତାଙ୍କର ବହୁତ ଭଲ ଭାବରେ
ଲାଳନ ପାଳନ ହୋଇଥାଏ କାରଣ ସିଏ ଫୁଲ ଅର୍ଥାତ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ଅଟନ୍ତି । ଫୁଲ କେତେ ସୁନ୍ଦର
ହୋଇଥାଏ । ସମସ୍ତେ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ନେଇଥା’ନ୍ତି । କଣ୍ଟାରୁ କ’ଣ କେହି ସୁଗନ୍ଧ ନେବେ କି । ଏବେ ତ
ଏହା କଣ୍ଟାର ଦୁନିଆ ଅଟେ । ଏହି କଣ୍ଟାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ବାବା ଆସି ଫୁଲର ବଗିଚା କରୁଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ
ତାଙ୍କର ବବୁଲନାଥ ନାମ ରହିଛି । ସିଏ କଣ୍ଟାକୁ ଫୁଲ କରନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ମହିମାର ଗାୟନ
କରାଯାଏ, କଣ୍ଟାକୁ ଫୁଲ କରୁଥିବା ବାବା । ତେବେ ତୁମର ବାବାଙ୍କ ସିହତ କେତେ ସ୍ନେହ ରହିବା ଉଚିତ୍
। ସେହି ଲୌକିକ ପିତା ତ ତୁମମାନଙ୍କୁ ବିକାରୀ କରିଦେଇଥା’ନ୍ତି । ଏହି ବାବା ୨୧ ଜନ୍ମ ନିମନ୍ତେ
ତୁମକୁ ବିକାରରୁ ମୁକ୍ତ କରି ପବିତ୍ର କରୁଛନ୍ତି । ଲୌକିକ ପିତା ତୁମକୁ ପତିତ କରାଉଛନ୍ତି ।
ସେଥିପାଇଁ ତ ଲୌକିକ ପିତା ଥାଇ ମଧ୍ୟ ପାରଲୌକିକ ପିତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ମନେ ପକାଇଥାଏ ।
ଏବେ ତୁମେମାନେ ଜାଣୁଛ ଯେ, ଅଧାକଳ୍ପ ହେବ ଆମେମାନେ ବାବାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଆସିଛୁ ଏବଂ ବାବା ମଧ୍ୟ
ନିଶ୍ଚିତ ଆସୁଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ଶିବଜୟନ୍ତୀ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେମାନେ ଜାଣିଛ, ଏବେ ଆମେ
ବେହଦ ବାବାଙ୍କର ହୋଇଛୁ । ଏବେ ଆମର ସମ୍ବନ୍ଧ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଛି ଏବଂ ଲୌକିକମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ
ରହିଛି । ତୁମେମାନେ ପାରଲୌକିକ ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯିବ । ଆତ୍ମା ଜାଣିଛି ସେ ଆମର
ଲୌକିକ ପିତା ଏବଂ ଇଏ ପାରଲୌକିକ ପିତା, ଭକ୍ତିମାର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ଏ କଥା ଜାଣିଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ
ତ କହୁଛନ୍ତି - ହେ ଭଗବାନ, ଓ ଗଡ୍ ଫାଦର । ସମସ୍ତେ ସେହି ଅବିନାଶୀ ପିତାଙ୍କୁ ହିଁ ମନେ
ପକାଉଛନ୍ତି । ଏବେ ସେହି ବାବା ଆସି ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏହି କଥାକୁ କେହି
ବି ଜାଣି ନାହାଁନ୍ତି । ଶାସ୍ତ୍ରରେ ତ ଯୁଗର ଆୟୁଷକୁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଲମ୍ବା-ଚଉଡା କରି ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଏକଥା କାହାରି ଖିଆଲରେ ଆସେନାହିଁ ଯେ ବାବା ଆସନ୍ତି ହିଁ ପତିତମାନଙ୍କୁ ପାବନ କରିବା ପାଇଁ । ତେବେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଂଗମଯୁଗରେ ହିଁ ଆସିବେ । କଳ୍ପର ଆୟୁଷ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଲେଖି ଦେଇ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଘୋର ଅନ୍ଧକାରରେ ପକାଇ ଦେଇଛନ୍ତି । ବାବାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ କେତେ ଧକ୍କା
ଖାଉଛନ୍ତି । କଥାରେ କହନ୍ତି, ଯିଏ ବହୁତ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ ମିଳିଥା’ନ୍ତି । ତେବେ
ଯେଉଁମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତି କରିଥା’ନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରଥମେ ମିଳିବା ଦରକାର । ବାବା
ଏହାର ହିସାବ ମଧ୍ୟ ବତାଉଛନ୍ତି, ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ଭକ୍ତି ତୁମେମାନେ କରୁଛ । ତେଣୁ ତୁମମାନଙ୍କୁ
ପ୍ରଥମେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ମିଳିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ତୁମେମାନେ ଯାଇ ନୂଆ ଦୁନିଆରେ ରାଜ୍ୟ
କରିବ । ବେହଦର ବାବା ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏଥିରେ ଅସୁବିଧାର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ ।
ବାବା କହୁଛନ୍ତି ତୁମେମାନେ ମୋତେ ଅଧାକଳ୍ପ ହେବ ମନେ ପକାଇ ଆସିଛ । ସୁଖୀ ଥିବା ସମୟରେ ତ କେହି
ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ
ମୁଁ ଆସି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖୀ କରୁଛି । ଏବେ ତୁମେମାନେ ବହୁତ ବଡ ଲୋକ ହେଉଛ । ଦେଖ ବର୍ତ୍ତମାନର
ଚିଫ୍ ମିନିଷ୍ଟର, ପ୍ରାଇମ୍ ମିନିଷ୍ଟର ଆଦିଙ୍କର ବଙ୍ଗଳା କେତେ ଫାଷ୍ଟକ୍ଲାସ୍ । ତେବେ ସେଠାକାର
ଗାଈ, ଫର୍ଣ୍ଣିଚର ଆଦି ସବୁ ସେହିପରି ଫାଷ୍ଟକ୍ଲାସ୍ ହେବ । ତୁମେମାନେ ତ କେତେ ବଡ ଲୋକ ଅର୍ଥାତ୍
ଦେବତା ହୋଇଯାଉଛ । ଦୈବୀଗୁଣଧାରୀ ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗର ମାଲିକ ହୋଇଯାଉଛ । ସେଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ
ହୀରା-ନୀଳାର ମହଲ ହେବ । ତୁମର ଫର୍ଣ୍ଣିଚର ସବୁ ସୁନାରେ ଜଡିତ ଫାଷ୍ଟକ୍ଲାସ୍ ହେବ । ଏଠାରେ ତ
ଝୁଲା ଆଦି ସବୁ ଭିକାରୀ ପରି । ସେଠାରେ ସବୁ ଫାଷ୍ଟକ୍ଲାସ୍ ହୀରା-ନୀଳାର ଜିନିଷ ହେବ । ଏହା ହେଉଛି
ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ । ଶିବଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଥା’ନ୍ତି । ଭକ୍ତି ପୂରା ହେଲେ ଭଗବାନ ପୁଣି
ରୁଦ୍ର ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରିଥା’ନ୍ତି । ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଯଜ୍ଞ ଅଥବା ଭକ୍ତିର କଥା ହିଁ ରହିବ ନାହିଁ । ଏହି
ସମୟରେ ହିଁ ବାବା ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ର ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ରଚନା କରୁଛନ୍ତି, ଯାହାର ପୁଣି ପରେ ଗାୟନ ହୁଏ ।
ଭକ୍ତି ତ ସବୁବେଳେ ଚାଲିବ ନାହିଁ । ଭକ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନ । ଭକ୍ତି ହେଉଛି ରାତ୍ରି, ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି
ଦିନ । ବାବା ଆସି ଦିନ କରୁଛନ୍ତି ତେଣୁ ପିଲାମାନଙ୍କର ବାବାଙ୍କ ପ୍ରତି କେତେ ସ୍ନେହ ରହିବା ଉଚିତ
। ବାବା ଆମକୁ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ କରୁଛନ୍ତି । ମୋଷ୍ଟ ବିଲବେଡ୍ (ପରମପ୍ରିୟ) ଏକମାତ୍ର ବାବା ହିଁ
ଅଟନ୍ତି । ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହୀ ବସ୍ତୁ କିଛି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ତୁମେମାନେ
ତାଙ୍କୁ ଅଧାକଳ୍ପ ହେବ ସ୍ମରଣ କରିଆସିଛ । କହୁଛ, ବାବା ଆସି ଆମର ଦୁଃଖକୁ ହରଣ କର । ତେଣୁ ଏବେ
ବାବା ଆସିଛନ୍ତି । କହୁଛନ୍ତି ତୁମମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହସ୍ଥରେ ତ ରହିବାକୁ ହିଁ ହେବ । ଏଠାରେ
ବାବାଙ୍କ ପାଖରେ କେତେ ଦିନ ରହିବ । ବାବାଙ୍କ ସାଥିରେ ତ ପରମଧାମରେ ହିଁ ରହିପାରିବ । ଏଠାରେ ତ
ଏତେ ସବୁ ସନ୍ତାନ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ । ଶିକ୍ଷକ ପ୍ରଶ୍ନ କିପରି ପଚାରିବେ? ଲାଉଡ୍ସ୍ପିକର ଦ୍ୱାରା
ରେସପଣ୍ଡ ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର କିପରି ଦେଇପାରିବେ । ସେଥିପାଇଁ ଅଳ୍ପ-ଅଳ୍ପ
ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି । କଲେଜ ତ ବହୁତ ରହିଛି । ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା
ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ତା’ର ତାଲିକା ବାହାର କରନ୍ତି । ଏଠାରେ ତ ଏକମାତ୍ର ବାବା ପାଠ ପଢାଉଛନ୍ତି ।
ଏକଥା ମଧ୍ୟ ବୁଝାଇବା ଦରକାର ଯେ, ଦୁଃଖ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ସେହି ପାରଲୌକିକ ବାବାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ
କରିଥା’ନ୍ତି । ଏବେ ସେହି ବାବା ଆସିଛନ୍ତି । ମହାଭାରୀ ମହାଭାରତ ଲଢେଇ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ
। ସେମାନେ ଭାବୁଛନ୍ତି ମହାଭାରତ ଲଢେଇରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିଥିଲେ । ଏକଥା ତ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ବିଚରା ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡିଯାଇଛନ୍ତି । ତଥାପି ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ-କୃଷ୍ଣ କହି ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି
। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଶିବବାବା ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅଟନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଇଏ ନିରାକାର, ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି
ସାକାର । ନିରାକାର ବାବା ସବୁ ଆତ୍ମାଙ୍କର ପିତା ଅଟନ୍ତି । ଉଭୟ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଅଟନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ମାଲିକ ଅଟନ୍ତି ନା । ଏବେ ତୁମେମାନେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିବ - ଅଧିକ
ସ୍ନେହୀ କିଏ? ଶିବବାବା ହିଁ ତ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଯୋଗ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ନା । ପୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କ’ଣ
କରୁଛନ୍ତି? ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାବା ହିଁ ଏପରି କରୁଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଗାୟନ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସେହି ବାବାଙ୍କର
ହେବା ଉଚିତ । ଶଙ୍କରଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି । ବାସ୍ତବରେ ନୃତ୍ୟ ଆଦିର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ । ବାବା
ବୁଝାଉଛନ୍ତି ତୁମେ ସବୁ ହେଉଛ ପାର୍ବତୀ । ଶିବ ଅମରନାଥ ତୁମମାନଙ୍କୁ କଥା ଶୁଣାଉଛନ୍ତି । ତାହା
ହେଉଛି ନିର୍ବିକାରୀ ଦୁନିଆ, ଯେଉଁଠାରେ ବିକାରର କୌଣସି କଥା ନାହିଁ । ବାବା କ’ଣ ବିକାରୀ ଦୁନିଆ
ରଚନା କରିବେ କି! ବିକାର ହିଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ । ମନୁଷ୍ୟ ବହୁତ ହଠଯୋଗ ଆଦି ଶିଖନ୍ତି ।
ଗୁମ୍ପାରେ ଯାଇ ବସନ୍ତି, ନିଆଁ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଥା’ନ୍ତି । ରିଦ୍ଧି-ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ବହୁତ ରହିଛି
। ଜାଦୁଗରୀ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ଜିନିଷ ବାହାର କରନ୍ତି । ତେବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜାଦୁଗର, ରତ୍ନାଗର,
ସୌଦାଗର କହୁଛନ୍ତି ତେଣୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସିଏ ଚୈତନ୍ୟ ହୋଇଥିବେ ନା । କହୁଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ମୁଁ
ଏଠାକୁ ଆସୁଛି, ତେବେ ସିଏ ଜାଦୁଗର ଅଟନ୍ତି ନା । ମନୁଷ୍ୟରୁ ଦେବତା, ବେଗରରୁ ପ୍ରିନ୍ସ ଅର୍ଥାତ୍
ରଙ୍କରୁ ରାଜା କରୁଛନ୍ତି । ଏପରି ଜାଦୁ କେବେ ଦେଖିଛ । ଆଚ୍ଛା—
ମିଠା ମିଠା ସିକିଲଧେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମାତା-ପିତା, ବାପଦାଦାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ନେହ ସମ୍ପନ୍ନ
ଶୁଭେଚ୍ଛା ଏବଂ ସୁପ୍ରଭାତ । ଆତ୍ମିକ ପିତାଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ନମସ୍ତେ ।
ଧାରଣା ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟ ସାର
:—
(୧) ଫୁଲର
ବଗିଚାକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ସେଥିପାଇଁ ସୁବାସିତ ଫୁଲ ହେବାକୁ ପଡିବ । କାହାକୁ ବି ଦୁଃଖ ଦେବାର ନାହିଁ
। ଏକମାତ୍ର ପାରଲୌକିକ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ସର୍ବ ସମ୍ବନ୍ଧ ଯୋଡିବାକୁ ହେବ ।
(୨) ଶିବବାବା ହିଁ
ପରମପ୍ରିୟ ଅଟନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ନେହ କରିବାକୁ ହେବ । ସୁଖଦାତା ବାବାଙ୍କୁ
ମନେ ପକାଇବାକୁ ହେବ ।
ବରଦାନ:-
କାହାର ଦୋଷ
ଦୁର୍ବଳତାକୁ ନ ଦେଖି ନିଜର ଗୁଣ ବା ଶକ୍ତିଗୁଡିକର ସହଯୋଗ ଦେଉଥିବା ମାଷ୍ଟର ଦାତା ହୁଅ ।
ମାଷ୍ଟର ଦାତା ସେହିମାନେ
ଅଟନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଏହି ଆତ୍ମିକ ଭାବନାରେ ରହିଥାଆନ୍ତି ଯେ ଦୁନିଆର ସବୁ ଆତ୍ମାମାନେ
ମୋ’ ଭଳି ବାବାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ । ସେମାନେ କାହାର ବି କମୀ କମଜୋରୀକୁ ନ
ଦେଖି ନିଜେ ଧାରଣ କରିଥିବା ଗୁଣ ବା ଶକ୍ତିଗୁଡିକର ସହଯୋଗ ଦେଇଥାଆନ୍ତି । ଇଏ ତ ଏହିଭଳି ହିଁ
ଅଟନ୍ତି - ଏଭଳି ଭାବନା ନ ରଖି ମୁଁ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ବାବାଙ୍କ ସମାନ କରିବି, ଏହିଭଳି ଶୁଭଭାବନା ରହୁ
। ଏହା ସହିତ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମନା ମଧ୍ୟ ରହୁ ଯେ ଦୁନିଆର ସର୍ବ ଆତ୍ମାମାନେ କାଙ୍ଗାଳ, ଦୁଃଖୀ,
ଅଶାନ୍ତରୁ ସଦା ଶାନ୍ତ, ସଦା ସୁଖୀ ତଥା ମାଲାମାଲ ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ - ତେବେ କୁହାଯିବ ମାଷ୍ଟର ଦାତା ।
ସ୍ଲୋଗାନ:-
ମନ-ବଚନ-କର୍ମ
ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିବା ଆତ୍ମାମାନେ ହିଁ ନିରନ୍ତର ସେବାଧାରୀ ଅଟନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଟି
ନିଶ୍ୱାସରେ ସେବା ସମାହିତ ଅଟେ ।
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଈଶାରା:- ଏହି
ଅବ୍ୟକ୍ତି ମାସରେ ବନ୍ଧନମୁକ୍ତ ହୋଇ ଜୀବନମୁକ୍ତ ସ୍ଥିତିର ଅନୁଭବ କର ।
ପ୍ରଥମେ ନିଜର ଦେହଠାରୁ,
ଦେହର ସମ୍ବନ୍ଧଗୁଡିକଠାରୁ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ସ୍ମୃତିଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅ । ଯେତେବେଳେ ଏହିଭଳି
ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାର ଅନୁଭବ କରିବ, ସେତେବେଳେ ହିଁ ଜୀବନମୁକ୍ତିର ଅନୁଭବ ସ୍ୱତଃ ହିଁ ହେବାକୁ ଲାଗିବ
। ତେଣୁ ଚେକ୍ କର ଜୀବନରେ ରହି ନିଜର ଦେହ, ଦେହର ସମ୍ବନ୍ଧ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଦୁନିଆର ଆକର୍ଷଣ ଠାରୁ
କେତେ ମାତ୍ରାରେ ମୁକ୍ତ ହେଲଣି?