29.09.26 Morning
Thai Murli Om Shanti BapDada Madhuban
สาระ:
ลูกๆ
ที่แสนหวาน พ่อที่ไม่มีขีดจำกัดได้มาสู่ชุมนุมที่ไม่มีขีดจำกัดนี้
เพื่อนำลูกๆที่ยากจนมาเลี้ยงดู ท่านไม่จำเป็นต้องไปสู่ชุมนุมของเทพ
คำถาม:
วันไหนที่ลูกควรเฉลิมฉลองด้วยความโอฬารตระการตาอย่างมาก?
คำตอบ:
วันที่ลูกได้ตายขณะที่มีชีวิตและมีศรัทธาในพ่อ
วันนั้นควรเฉลิมฉลองด้วยความโอฬารตระการตาอย่างมาก วันนั้นคือวันจานามาชตมี (วันเกิด)
สำหรับลูกๆ หากลูกฉลองวันเกิดของการตายขณะที่มีชีวิตของลูก
สติปัญญาของลูกจะจดจำว่าลูกได้ก้าวออกมาจากโลกเก่าแล้ว และเวลานี้ลูกเป็นของบาบา
นั่นคือลูกได้ประกาศสิทธิ์ในมรดกแล้ว
เพลง:
เปลวไฟได้ถูกจุดขึ้นในชุมนุมของแมลงเม่า
โอมชานติ
ลูกๆ ของบารัตได้ฟังเพลง บทกวี พระเวท คัมภีร์ อุปนิษัท และคำยกย่องของเหล่าเทพ ฯลฯ
มามากมาย เวลานี้ลูกได้รับความเข้าใจแล้วว่าวงจรโลกนี้เฝ้าแต่หมุนไปอย่างไร
ลูกๆรู้ถึงอดีต ลูกเห็นว่าโลกปัจจุบันเป็นเช่นไร
ลูกก็ได้มีประสบการณ์ของสิ่งนี้ในทางปฏิบัติด้วยเช่นกัน
อย่างไรก็ตามลูกยังไม่เคยมีประสบการณ์ในทางปฏิบัติกับทุกสิ่งที่ยังคงจะเกิดขึ้น
ลูกได้มีประสบการณ์กับอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นในอดีต พ่อได้อธิบายสิ่งนี้แก่ลูก
ไม่มีใครนอกจากพ่อสามารถอธิบายสิ่งนี้ มีมนุษย์มากมาย แต่พวกเขาไม่รู้สิ่งใด
พวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้สร้าง หรือตอนเริ่ม ตอนกลาง และตอนจบของสิ่งสร้าง
ผู้คนไม่แม้กระทั่งรู้ว่าเวลานี้เป็นตอนสิ้นสุดของยุคเหล็ก ใช่
ในขณะที่ลูกก้าวหน้าไป พวกเขาก็จะมารู้ถึงตอนจบ พวกเขาจะรู้ถึงสาระ
แต่พวกเขาจะไม่มีความรู้ที่สมบูรณ์นี้
เพียงนักเรียนผู้ที่ศึกษาสิ่งนี้เท่านั้นสามารถรู้สิ่งนี้
นี่คือการศึกษาที่จะกลายเป็นราชาเหนือราชาจากมนุษย์
และในกรณีนั้นก็ไม่ใช่ราชาที่ไม่บริสุทธิ์เช่นกัน
แต่เป็นราชาที่สูงส่งผู้ที่ภาพลักษณ์ของพวกเขาจะได้รับการกราบไหว้จากราชาที่ไม่บริสุทธิ์
เพียงลูกๆเท่านั้นที่รู้สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด นักปราชญ์และบัณฑิตไม่รู้อะไรเลย
พวกเขาไม่รู้จักพระเจ้า ผู้เดียวที่พวกเขาเรียกว่าเปลวไฟ
แม้กระทั่งนักร้องก็ไม่รู้อะไรเลย พวกเขาเพียงแค่ร้องเพลงสรรเสริญ
พระเจ้าต้องมาสู่ชุมนุมในโลกนี้อย่างแน่นอน ชุมนุมคือที่ซึ่งผู้คนมากมายมารวมตัวกัน
ชุมนุมที่มีความสุข(ปาร์ตี้) คือสถานที่ซึ่งพวกเขากินและดื่มแอลกอฮอล์
เวลานี้ลูกกำลังได้รับทรัพย์สมบัติที่ไม่สูญสลายของเพชรพลอยแห่งความรู้นี้ในชุมนุมนี้
นั่นคือลูกสามารถแม้กระทั่งพูดได้ว่า ลูกกำลังได้รับอำนาจในการปกครองสวรรค์จากพ่อ
ในชุมนุมทั้งหมดนี้ เป็นเพียงลูกๆเท่านั้นที่รู้จักพ่อ
และรู้ว่าท่านได้มาเพื่อให้ของขวัญแก่ลูก พ่อจะให้อะไรที่ชุมนุม?
ผู้คนได้ให้อะไรแก่กันและกันที่ชุมนุม? มีความแตกต่างของกลางวันและกลางคืนในสิ่งนี้
พ่อให้ฮาลวาแก่ลูก ในขณะที่พวกเขาให้สิ่งที่ถูกที่สุดแก่ลูก ซึ่งคือถั่วชิคพี
มีความแตกต่างอย่างมากระหว่างฮาลวาและถั่วชิคพี!
พวกเขาเฝ้าแต่ป้อนถั่วชิคพีให้แก่กันและกัน เมื่อใครบางคนไม่ได้หารายได้อะไร
ก็มีคำกล่าวว่า: พวกเขาเพียงแต่กำลังเคี้ยวถั่วชิคพี
เวลานี้ลูกๆรู้ว่าพ่อที่ไม่มีขีดจำกัดกำลังให้พรของอำนาจในการปกครองสวรรค์แก่ลูก
ชีพบาบามาสู่ชุมนุมนี้ใช่ไหม? วันเกิดของชีวาได้รับการเฉลิมฉลองเช่นกัน
แต่ไม่มีใครรู้ว่าท่านทำอะไรเมื่อท่านมา
ท่านคือพ่อและอย่างแน่นอนที่ท่านจะหล่อเลี้ยงลูก และให้บางสิ่งแก่ลูก
แม่และพ่อของลูกจะหล่อเลี้ยงลูกในชีวิต ลูกรู้ว่าแม่และพ่อนั้นมาและดูแลลูก
นั่นคือท่านนำลูกมาเลี้ยง ลูกๆเองก็พูดว่า: บาบา ฉันคือลูกอายุ 10 วันของท่าน
ฉันได้กลายเป็นของท่านมาแล้ว 10 วัน
ดังนั้นลูกควรเข้าใจว่าลูกได้ประกาศสิทธิ์ต่ออำนาจในการปกครองสวรรค์
และท่านได้นำลูกมาเลี้ยง
เราได้ถูกนำมาเลี้ยงในขณะที่มีชีวิตและไม่ใช่จากศรัทธาที่มืดบอด
แม่และพ่อจะให้ลูกของพวกเขาไปเพื่อเป็นบุตรบุญธรรม
พวกเขารู้สึกว่าลูกของพวกเขาจะมีความสุขมากกว่ากับพ่อแม่อื่น
เพราะพวกเขาจะดูแลเอาใจใส่ลูกของพวกเขาด้วยความรักมากกว่า
ลูกๆของพ่อทางร่างมาที่นี่และได้รับการเลี้ยงดูโดยพ่อที่ไม่มีขีดจำกัด
พ่อที่ไม่มีขีดจำกัดนำลูกมาเลี้ยงด้วยความใส่ใจอย่างมาก ลูกๆเขียนด้วยว่า: บาบา
เวลานี้ฉันเป็นของท่าน ลูกจะไม่เพียงแค่พูดเช่นนี้จากระยะไกล
เด็กจะได้รับการเลี้ยงดูในทางปฏิบัติ และดังนั้นก็จะมีพิธีเฉลิมฉลองด้วยเช่นกัน
เช่นที่มีการฉลองวันเกิด ลูกด้วยเช่นกันกลายเป็นลูกๆของท่าน ลูกพูดว่า: บาบา
เวลานี้ฉันเป็นของท่าน หลังจากหกหรือเจ็ดวันแล้ว ควรจะมีพิธีตั้งชื่อ
แต่ไม่มีใครฉลองสิ่งนี้ ลูกควรฉลองจานามาชตมี (วันเกิด)
ของลูกด้วยความโอฬารตระการตาอย่างมาก แต่ไม่มีลูกคนไหนฉลองเลย
ลูกไม่มีแม้กระทั่งความรู้ว่าลูกต้องฉลองวันเกิด เป็นหลังจาก 12
เดือนไปแล้วที่ลูกเฉลิมฉลอง อย่างไรก็ตามหากลูกไม่ได้ฉลองในตอนเริ่มแรก
แล้วเหตุใดลูกจึงฉลองหลังจาก 12 เดือนล่ะ?
บางทีไม่มีสิ่งใดของความรู้นี้หรือศรัทธาเลย
เมื่อลูกได้ฉลองวันเกิดของลูกและกลับมามั่นคงในศรัทธาของลูก
แล้วก็ฉลองวันเกิดของลูก หากลูกวิ่งหนีไป ก็เป็นที่เข้าใจว่าลูกได้ตายไปแล้ว
บางคนฉลองวันเกิดของพวกเขาด้วยความโอฬารตระการตาอย่างมาก
ผู้ที่ยากจนสามารถแจกจ่ายหัวน้ำตาลและถั่วชีคพี ไม่มีอะไรมากนัก
ลูกๆไม่มีความสุขนี้เพราะพวกเขาไม่เข้าใจอย่างเต็มที่ เมื่อลูกฉลองวันเกิดของลูก
ลูกจะสามารถจดจำสิ่งนี้ได้อย่างมั่นคง แต่ลูกไม่มีสติปัญญาเช่นนั้น
วันนี้พ่อกำลังอธิบายให้แก่ลูกใหม่ๆ อีกครั้ง:
หากลูกมีศรัทธาแล้วก็ฉลองวันเกิดของลูก “นี่คือวันที่ฉันได้พัฒนาศรัทธาขึ้นมา
ดังนั้นนี่คือจานามาชตมี (วันเกิด) ของฉัน”
ดังนั้นลูกๆควรจดจำระลึกถึงพ่อและมรดกของลูกอย่างสมบูรณ์
ลูกๆไม่เคยลืมว่าพวกเขาเป็นลูกๆของพ่อแม่คนนั้นคนนี้ ที่นี่ลูกบางคนพูดว่า: บาบา
ฉันไม่สามารถจดจำท่านได้ ลูกจะไม่เคยพูดเช่นนี้ในหนทางของความไม่รู้
เรื่องของการไม่จดจำไม่เกิดขึ้น ลูกจดจำพ่อและอย่างแน่นอนท่านก็จดจำทุกคน ลูกๆ
ทั้งหมดของพ่อได้ถูกเผาจนตายอย่างสมบูรณ์ในกองไฟของตัณหาราคะ
ไม่มีกูรูหรือมหาตมะจะพูดเช่นนี้ พระเจ้าพูด: ลูกทั้งหมดคือลูกๆของพ่อ
ทั้งหมดเป็นลูกๆของพระเจ้า ดวงวิญญาณทั้งหมดเป็นลูกๆ ของพระเจ้าผู้เป็นพ่อ
เมื่อพ่อเข้ามาในร่างกาย ท่านพูดว่า: ดวงวิญญาณเหล่านี้ทั้งหมดคือลูกๆ ของพ่อ
พวกเขาปีนขึ้นไปบนกองไฟของตัณหาราคะ และถูกเผาจนตายอย่างสมบูรณ์
และกลับมาทาโมประธาน ชาวบารัตได้กลายเป็นยุคเหล็กอย่างมาก
พวกเขาทั้งหมดกลับมาน่าเกลียดจากการนั่งบนกองไฟของตัณหาราคะ
ดวงวิญญาณที่สวยงามที่มีค่าควรแก่การกราบไหว้บูชาอันดับหนึ่งเวลานี้ได้กลายเป็นผู้กราบไหว้บูชาและน่าเกลียด
ผู้ที่สวยงามกลายเป็นผู้ที่น่าเกลียด
การนั่งบนกองไฟของตัณหาราคะหมายถึงการนั่งอยู่บนงู ในสวรรค์ไม่มีงูที่จะกัดใคร
สิ่งต่างๆเช่นนั้นไม่สามารถคงอยู่ที่นั่น พ่อพูดว่า:
เมื่อกิเลสทั้งห้าเข้ามาในตัวลูก ลูกก็กลายเป็นเหมือนหนามป่า ลูกพูดว่า: บาบา
เราเห็นด้วยว่านี่คือป่าหนาม พวกเขาเฝ้าแต่กัดกันและกันและถูกเผาจนตาย
พระเจ้าพูดว่า: ลูกๆ ของพ่อ มหาสมุทรแห่งความรู้
ผู้ที่พ่อได้ทำให้สะอาดและบริสุทธิ์ในวงจรที่แล้ว
เวลานี้ได้กลับมาไม่บริสุทธิ์และน่าเกลียด
ลูกๆรู้ว่าลูกกลับมาน่าเกลียดจากสวยงามอย่างไร ลูกมีประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ของ
84 ชาติเกิดที่สมบูรณ์โดยย่อในสติปัญญาของลูก ลูกรู้สิ่งนั้นในเวลานี้
บางคนรู้ชีวประวัติของพวกเขาตั้งแต่อายุ 5 หรือ 6 ขวบ
ต่างลำดับกันไปตามสติปัญญาของพวกเขา
ทุกคนรู้ชีวประวัติของอดีตของพวกเขาและสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาได้ทำลงไป
โดยปกติพวกเขาพูดถึงเรื่องใหญ่ๆที่พวกเขาได้ทำ
พวกเขาไม่สามารถรู้ถึงสิ่งที่พวกเขาได้ทำในชาติเกิดที่แล้วของพวกเขา
ไม่มีใครสามารถบอกลูกเกี่ยวกับชีวประวัติของชาติเกิดแล้วชาติเกิดเล่าของเขาได้
อย่างไรก็ตามพ่ออธิบายว่าลูกได้ใช้ 84 ชาติเกิดอย่างไร เพียงผู้ที่ได้ใช้ 84
ชาติเกิดเต็มเท่านั้นที่จะตระหนักถึงสิ่งนี้
พ่อกำลังให้การกำหนดแก่ลูกเพื่อที่จะกลับบ้าน เหตุนี้เองพ่อพูดว่า:
ความรู้นี้เป็นไปสำหรับผู้คนของทุกศาสนา
หากลูกต้องการที่จะไปยังดินแดนแห่งการหลุดพ้น ไปบ้านของลูก
เพียงพ่อเท่านั้นที่สามารถพาลูกไปที่นั่นได้ ไม่มีใครสามารถกลับบ้านโดยไม่มีพ่อ
ไม่มีใครรู้วิธีนี้ของการจดจำระลึกถึงพ่อและจะไปที่นั่นได้อย่างไร
ทุกคนต้องกลับมาเกิด ไม่มีใครนอกจากพ่อที่สามารถพาลูกไปที่นั่นได้
ลูกต้องไม่แม้กระทั่งคิดเกี่ยวกับการหลุดพ้นชั่วนิรันดร์ นั่นเป็นไปไม่ได้
ละครนี้ถูกกำหนดไว้แล้วเป็นนิรันดร์ และไม่มีใครสามารถออกไปจากละครนี้ได้
เพียงพ่อผู้เดียวเท่านั้นคือผู้ปลดปล่อยและผู้นำทางสำหรับทุกคน
เพียงท่านเท่านั้นที่มาและบอกลูกถึงวิธีที่จะจดจำระลึกถึงท่าน
เพื่อที่บาปของลูกจะไดัรับการปลดเปลื้อง มิฉะนั้นก็จะมีการลงโทษ
หากลูกไม่ทำความเพียรพยายาม ก็เป็นที่เข้าใจว่าลูกไม่ได้เป็นของที่นี่
ลูกๆรู้ถึงหนทางสู่การหลุดพ้นและการหลุดพ้นในชีวิตต่างลำดับกันไป
ตามความเพียรพยายามที่ลูกทำ ลูกแต่ละคนอธิบายตามอัตราความเร็วของลูกเอง
ลูกสามารถพูดได้ด้วยว่า: โลกไม่บริสุทธิ์ในเวลานี้ มีความก้าวร้าวรุนแรงอย่างมาก
ฯลฯ สิ่งต่างๆเช่นนั้นจะไม่อยู่ในยุคทอง เวลานี้คือยุคเหล็ก
มนุษย์ทั้งหมดจะเห็นด้วยกับสิ่งนี้ มียุคทอง เงิน ทองแดง และเหล็ก
พวกเขาต้องมีชื่อในภาษาอื่นๆเช่นกัน
ทุกคนรู้ภาษาอังกฤษและมีพจนานุกรมแปลภาษาฮินดีเป็นภาษาอังกฤษด้วยเช่นกัน
ชาวอังกฤษเคยปกครองที่นี่มาเป็นเวลายาวนาน
และดังนั้นจึงมีการใช้ภาษาอังกฤษของพวกเขา
ในเวลานี้มนุษย์ยอมรับว่าพวกเขาไม่มีคุณธรรม “บาบาได้โปรดมาและเมตตาต่อพวกเราด้วยเถิด!
ทำให้เราบริสุทธิ์อีกครั้งเพราะเรานั้นไม่บริสุทธิ์!”
ลูกๆเข้าใจว่าไม่มีสักดวงวิญญาณเดียวที่ไม่บริสุทธิ์จะสามารถกลับบ้านได้
ทุกคนต้องไปผ่านสภาพสาโท ราโจ และทาโม พ่อมาสู่ชุมนุมที่ไม่บริสุทธิ์นี้
เป็นชุมนุมที่ใหญ่โตมาก พ่อไม่เคยไปสู่ชุมนุมของเทพ
พ่อไม่ไปในที่ซึ่งลูกสามารถได้รับอาหารบำรุงที่อุดมสมบูรณ์ถึง 36 ชนิด
พ่อไปหาลูกๆผู้ที่ไม่มีแม้แต่จาปาตี
พ่อนำพวกเขามาเลี้ยงและให้มรดกของพวกเขาแก่พวกเขา พ่อไม่นำผู้ที่มั่งคั่งมาเลี้ยง
พวกเขาอยู่อย่างหลุดหายไปในความซาบซึ้งของพวกเขาเอง
พวกเขาเองพูดว่านี่คือสวรรค์สำหรับพวกเขา
เมื่อใครบางคนตายผู้คนก็พูดว่าเขาได้กลายเป็นชาวสวรรค์แล้ว
ดังนั้นนี่คือนรกอย่างแน่นอน เหตุใดลูกจึงไม่อธิบาย?
ไม่มีใครมีปัญญาที่จะเขียนสิ่งนี้ในหนังสือพิมพ์
ลูกๆรู้ว่าละครกำลังทำให้ลูกทำความเพียรพยายาม
ไม่ว่าความเพียรพยายามใดที่เราทำนั้นถูกกำหนดไว้แล้วในละคร
เป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องทำความเพียรพยายาม ลูกต้องไม่เพียงแต่ขึ้นอยู่กับละคร
อย่างแน่นอนต้องทำความเพียรพยายามสำหรับทุกสิ่ง ลูกคือคาร์มาโยคีและราชาโยคี
ผู้คนเหล่านั้นเป็นผู้สละละทิ้งการกระทำและเป็นหฐโยคี
ลูกทำทุกสิ่งขณะที่อยู่ที่บ้านและดูแลลูกๆของลูก
ผู้คนเหล่านั้นวิ่งหนีไปเพราะพวกเขาไม่ชอบสิ่งนั้นที่บ้าน
อย่างไรก็ตามความบริสุทธิ์ของพวกเขาเป็นที่ต้องการในบารัต เป็นสิ่งที่ดี
ทุกวันนี้พวกเขาไม่แม้กระทั่งคงอยู่อย่างบริสุทธิ์
ไม่ใช่ว่าใครก็ตามสามารถไปยังโลกที่บริสุทธิ์ได้
ไม่มีใครนอกจากพ่อสามารถพาลูกไปที่นั่น
เวลานี้ลูกรู้ว่าดินแดนแห่งความสงบคือบ้านของลูก แต่ลูกจะไปที่นั่นได้อย่างไร?
ได้มีการทำบาปมากมาย ผู้คนเรียกพระเจ้าว่าอยู่ในทุกหนแห่งในเวลาเดียวกัน
ด้วยการพูดเช่นนี้ลูกกำลังทำให้เกียรติของใครสูญเสียไป? เกียรติของชีพบาบา!
พวกเขาพูดว่าพระเจ้าอยู่ในทุกอณู และในแมวและในสุนัข
เวลานี้พ่อควรจะรายงานเรื่องนี้กับใคร? พ่อพูดว่า: พ่อคือผู้ที่ทรงพลัง
พ่อมีดารามราชอยู่กับพ่อด้วย นี่คือเวลาของการชำระสะสางสำหรับทุกคน
ทุกคนจะมีประสบการณ์ของการลงโทษแล้วก็กลับบ้าน ละครถูกทำขึ้นในลักษณะนี้
อย่างแน่นอนต้องมีประสบการณ์ของการลงโทษ มีนิมิต
นิมิตได้รับในกรงขังของครรภ์ด้วยเช่นกัน “ลูกได้ทำสิ่งนี้และสิ่งนั้น
และดังนั้นนี่คือการลงโทษในสิ่งที่ลูกได้ทำ” เหตุนี้เองลูกจึงร้องออกมา:
ปล่อยฉันออกไปจากกรงขังนี้! ฉันจะไม่ทำบาปเช่นนั้นอีก
พ่อมาอยู่เบื้องหน้าลูกเป็นการส่วนตัว และอธิบายสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแก่ลูก
ลูกมีประสบการณ์ของการลงโทษในครรภ์ นั่นด้วยเป็นกรงขัง
และลูกก็มีประสบการณ์ของความทุกข์ทรมาน
ในยุคทองไม่มีกรงขังที่ลูกจะมีประสบการณ์ของการลงโทษ เวลานี้พ่ออธิบาย: ลูกๆ
จดจำพ่อและอัลลอยจะถูกขจัดออกไป หลายคนจะยอมรับคำพูดของลูก
ชื่อของพระเจ้าถูกกล่าวถึง แต่พวกเขาได้ทำความผิดด้วยการใส่ชื่อของศรีกฤษณะ
เพียงพ่อเท่านั้นอธิบายสิ่งนี้แก่ลูกๆ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ลูกได้ยิน
พิมพ์สิ่งนั้นในหนังสือพิมพ์ ในเวลานี้ชีพบาบาพูดกับทุกคน:
ลูกได้กลับมาทาโมประธานขณะที่ใช้ 84 ชาติเกิด เวลานี้พ่อกำลังแนะนำลูกอีกครั้ง:
จดจำพ่อและบาปของลูกจะถูกทำลาย
แล้วลูกจะไปยังดินแดนแห่งการหลุดพ้นและการหลุดพ้นในชีวิต นี่คือคำสั่งของพ่อ:
จดจำพ่อและอัลลอยจะถูกขจัดออกไป อัจชะ ลูกๆ พ่อได้อธิบายมามากแล้ว
พ่อจะสามารถอธิบายไปได้อีกมากแค่ไหน? อัจชะ
ถึงลูกๆ
ที่สุดแสนหวาน ผู้เป็นที่รัก ที่จากหายไปนาน และเวลานี้ได้พบพานอีกครั้ง รัก
ระลึกถึง และสวัสดีตอนเช้า จากแม่ พ่อ บัพดาดา พ่อทางจิตพูดนมัสเตกับลูกๆ ทางจิต
สาระสำหรับการสร้างสมเพื่อการเป็นตัวของความรู้ คุณธรรม และการจดจำระลึกถึง:
1.
อย่างแน่นอนทำความเพียรพยายามสำหรับทุกสิ่ง
อย่าเพียงแต่นั่งที่นั่นและคิดว่ามันอยู่ในละคร จงกลายเป็นคาร์มาโยคีและราชาโยคี
มิใช่ผู้สละละทิ้งการกระทำหรือหฐโยคี
2.
เพื่อที่จะกลับบ้านกับพ่อโดยที่ไม่มีประสบการณ์ของการลงโทษ
ทำให้ตัวลูกเองเป็นดวงวิญญาณที่สาโทประธานด้วยการจดจำระลึกถึงพ่อ
กลับมาสวยงามจากน่าเกลียด
พร:
ขอให้ลูกเต็มไปด้วยความรักอย่างแท้จริง
และอุทิศทุกสิ่งของลูกต่อพ่อในทุกรูปแบบและในทุกความสัมพันธ์
ไม่ว่าใครก็ตามที่ลูกรัก ลูกก็จะกันทุกคนอื่นออกไปเพื่อความรักนั้น
และอุทิศทุกสิ่งของลูกให้กับผู้นั้น
ในทำนองเดียวกันพ่อรักลูกๆและดังนั้นท่านจึงสามารถทำให้ลูกๆทั้งหมดที่เต็มไปด้วยความรัก
ได้มาซึ่งคุณประโยชน์ของความสุขชั่วนิรันดร์
และส่งคนอื่นๆไปยังดินแดนแห่งการหลุดพ้น ข้อพิสูจน์ของความรักของลูกๆเช่นนั้น
คือพวกเขาอุทิศทุกสิ่งของพวกเขาให้กับพ่อในทุกรูปแบบและในทุกความสัมพันธ์
ที่ซึ่งมีความรักก็จะมีโยคะ และที่ซึ่งมีโยคะก็มีความร่วมมือ
ลูกจึงไม่สามารถสูญเปล่าทรัพย์สมบัติแมัสักชิ้นเดียวเนื่องจากการทำตามการกำหนดของจิตใจของลูกเอง
คติพจน์:
ในรูปที่มีตัวตน จงทำตามพ่อบราห์มาในการกระทำของท่าน และในการอยู่อย่างปราศจากร่าง
จงทำตามพ่อที่ไม่มีตัวตน
สัญญาณที่ละเอียดอ่อน:
เวลานี้เปิดเผยรูปของผู้ประทานของลูก
รูปบูชาที่สมบูรณ์พร้อมที่เต็มไปด้วยสมบัติแห่งประสบการณ์
จะกลายเป็นผู้ประทานที่เป็นนายโดยอัตโนมัติ ผู้ประทานคือผู้รับใช้
ผู้ประทานไม่สามารถอยู่โดยไม่รับใช้ผู้อื่นได้ ด้วยคุณธรรมของความเมตตาของพวกเขา
พวกเขาจะให้ความกล้าหาญแก่บางดวงวิญญาณ และให้พลังแก่ดวงวิญญาณอื่นๆผู้ที่อ่อนแอ
พวกเขาคือผู้ประทานความสุขผู้เป็นนาย